سلام به همه دوستاي خوبم...

امروز ميخوام درباره يه موضوعي باهم حرف بزنيم كه ميدونم تا حالا خيلي فكر شما رو هم به خودش مشغول كرده باشه! مطلب امروز رو با يه سوال شروع ميكنم:

خب مطمئنا شما هر كدوم يه آهنگو توي ذهنتون دارين و اونو انتخاب ميكنين. اما منظور من از اين سوال آهنگي كه بيشتر از بقيه دوست دارين، نيست. بلكه آهنگيه كه فكر ميكنين مايكل توي اون آهنگ اوج هنر و توانايي خودشو به نمايش گذاشته. يا به عبارت ديگه، به نظرتون كدوم آهنگ مايكل جكسون حرفه اي تر از بقيه است؟ قبل از اينكه انتخاب خودمو بهتون بگم، بهتره راجع به ويژگي هايي كه اين آهنگ بايد داشته باشه باهم حرف بزنيم. به نظر من كاملترين آهنگ مايكل جكسون آهنگيه كه اين ويژگي ها رو در حد عالي داشته باشه:

1. شعر يا متن آهنگ: خب طبيعيه كه شعر آهنگ خيلي مهمه. خلق كردن شعري كه بتونه ظرفيت به كار بردن توي آهنگو داشته باشه كار آسوني نيست. بايد شعري كه ميسازين دوتا خصوصيت مهم داشته باشه. اولا كه راجع به چيز خوبي حرف بزنين! و دوما اينكه راجع به اون چيز خوب، خوب حرف بزنين. گاهي مواقع ميبينين يه آهنگي موضوعي خيلي خوبي داره ولي شاعر نميتونه به درستي روي اون موضوع مانور بده به خاطر همين يه موضوع خوب رو با يه پرداخت بد، خراب ميكنه. پس بايد بلد باشين كه يه موضوع خوب انتخاب كنين و بتونين راجع بهش به درستي صحبت كنين. جوري كه منظورتون به طور كامل به شنونده منتقل بشه.

2. ملودي: تاثيرگذاري ملودي روي آهنگ خيلي بيشتر از اون چيزيه كه ما فكرشو ميكنيم. اگه يه ملودي درست و به جا استفاده بشه ميتونه تاثير آهنگ رو چندين برابر افزايش بده. مهمترين و اصليترين ويژگي كه ملودي بايد داشته باشه، اينه كه همسو و هماهنگ با شعر آهنگ باشه. يعني اگه قراره آهنگ موضوع شادي داشته باشه، ملودي هم شاد باشه و برعكس. اگه ملودي درست انتخاب نشه به گيرايي و دريافت مفهوم از كلام آهنگ آسيب ميزنه و كار خرابتر ميشه. البته انتخاب ملودي به توانايي خواننده هم بستگي داره. يعني خواننده اول بايد ببينه اصلا ميتونه همچين ملودي رو بخونه يا اينكه قراره كم بياره!

3. تنظيم: تنظيم رو اكثر مردم دست كم ميگيرن. ولي جالبه بدونين كه يه تنظيم بد ميتونه يه آهنگ و متن عالي رو به نابودي بكشونه. تنظيم كننده آهنگ بايد بتونه مفهوم آهنگ رو درك كنه تا دقيقا بفهمه چجوري ميتونه اونو تقويت كنه. تنظيم بايد جوري باشه كه صداي خواننده و صداي موسيقي به طور متناوب و مرتب توي آهنگ پخش بشه. جوري كه شنونده از شنيدن بيش از حد صداي خواننده يا موسيقي خسته نشه. سازهايي كه توي آهنگ استفاده ميشه بايد دقيقا همون فضاي شعر و ملودي رو تداعي كنه. تنظيم كننده بايد جوري قطعات رو تنظيم كنه كه خواننده موقع خوندن آهنگ بتونه به راحتي نفس بگيره و با آمادگي بخونه... خلاصه تنظيم خيلي خيلي مهمه.

4. صداي خواننده: اين مورديه كه مايكل جكسون ديگه توش بي نقصه و فرقي هم نميكنه كدوم آهنگش باشه. صداي خواننده بايد دقيقا به دنبال همون فضاي آهنگ باشه. اگه فضاي آهنگ قراره غمگين باشه پس صداي خواننده هم بايد چيزايي مثل بغض و ناراحتي رو تداعي كنه و برعكس. مايكل جكسون خيلي عالي از پس اين كار برمياد. مثلا شما خشم رو به وضوح توي صداش توي آهنگ Scream متوجه ميشيد. يا ناراحتيش رو موقع خوندن Who Is It. البته خواننده بايد بتونه اين احساس خشم يا ناراحتي رو طوري كنترل كنه كه از حد خارج نشه و توي ذوق نزنه. اگه احساس زيادي توي صداش بريزه آهنگ تبديل ميشه به يه چيز اغراق آميز و غيرقابل باور. مثلا خشمي كه توي صداي مريلين منسون ميبينيم خيلي افراطيه. اين باعث شده هروقت ياد آهنگ مريلين منسون ميفتيم ناخودآگاه اون خشم توي ذهنمون مجسم بشه، نه كلام و مفهوم حرفاش!

6. اجراي روي صحنه: اين يكي هم مهمه! مثل قبليا! البته اين گزينه رو خيلي از خواننده ها ندارن ولي از اونجايي كه ما اينجا داريم درباره مايكل جكسون (يعني خالق بزرگترين Performanceهاي تاريخ موسيقي) حرف ميزنيم اگه اين مورد رو ذكر نكنيم خيلي نامردي كرديم!!! مايكل جكسون براي اكثر آهنگاش اجراي خاص خودشون رو روي صحنه پياده ميكرد. حالا اجرايي خوبه كه باز همون اهداف محوري و اساسي آهنگ رو دنبال كنه. مايكل جكسون اين كار رو خيلي خوب انجام ميداد. اگه يه كم به اجراهاي زنده اش دقت كنيد و روي جزئيات متمركز بشين حتما متوجه ميشين كه اين اجراها خيلي حساب شده و هدفدار خلق شدن. مايكل جكسون استاد ساختن اين اجراها بود. گاهي مواقع بعضي از اجراهاش انگار نه انگار كه توي كنسرت موسيقي انجام ميشد، انگار كه داريم تئاتر ميبينيم! يكي از بزرگترين دلايل موفقيت مايكل جكسون هم همين بود كه هيچوقت تمام تمركز و توجه خودشو روي يه چيز خاص مثل ملودي يا موزيك ويديو خرج نميكرد. هميشه سعي ميكرد يه آهنگو از هر نظر تكامل بده!

سلام به همه دوستاي خوبم...

راجع به تاثيري كه مايكل جكسون روي موسيقي جهان گذاشته حتما تا حالا فكر كردين. البته من يادم نمياد درباره اين موضوع مطلبي رو روي وبلاگ گذاشته باشم ولي خب اينم از مهمترين موضوعاتيه كه دور و بر مايكل جكسون وجود داره. البته موضوع بحث امروزمون اين نيست. اما قول ميدم كه يه روز باهم مفصل دربارش حرف بزنيم. يكي از بزرگترين عوامل شناخته شدن و مطرح شدن مايكل جكسون جداي از هنر و توانايي خودش، موزيك ويديوهاش بوده. موزيك ويديوهاي مايكل هميشه حال و هواي خاص خودشونو داشتن و من با اطمينان ميتونم بهتون بگم 90درصد ويديوها از نظر كيفي، نمره بالاتر از 8 (از 10) ميگيرن.

حتما تا به حال برداشتهاي زيادي رو از خواننده هاي ديگه ديدين كه سعي كردن بعضي كارهاي مايكل جكسون رو توي ويديوشون انجام بدن اما متاسفانه اكثر اين كارها، تقليدهاي كوركورانه بودن و سطحي اجرا شدن. اگه يه خواننده باهوش باشه و قدرت تحليل خوبي داشته باشه حتما ميدونه كه مجموعه موزيك ويديوهاي مايكل جكسون يه كلاس درس عظيم براي ساخت موزيك ويديوئه... موضوع امروز ماهم همينه. ميخوايم راجع به ويژگي هاي شاخص و منحصر به فرد ويديوهاي مايكل جكسون حرف بزنيم.

تيم حرفه اي: كافيه يه نگاه به ليست كسايي كه توي ساخت ويديوهاي مايكل نقش داشتن بندازين. همشون جزو چهره هاي سرشناس و باتجربه ساخت ويديو هستن. از كارگردان كه همه كاره ويديوئه بگيرين تا فيلمبردار و تدوينگر و بازيگرا و... يه نگاه كوچولو به اين اسامي بندازين: مارتين اسكورسيزي، استيون اسپيلبرگ، ديويد فينچر، مارلون براندو، كريس تاكر، جان لنديس، جان تراولتا، اسپايك لي، ديويد كاپرفيلد. ميبينيد؟ مطمئن باشين اولين دغدغه مايكل قبل از ساخت يه ويديو اين بوده كه يه گروه حرفه اي و كاربلد رو دور هم جمع كنه تا از پس ساخت اون چيزي كه توي ذهنشه بربيان.

مفهوم مشترك با آهنگ: ويديوي آهنگهاي مايكل جكسون تماما هماهنگ و همسو با آهنگ همون ويديوئه. يعني شما تك تك جزئيات ويديو رو كه بررسي ميكنيد ميبينيد كه حتي ريزترين نكات هم رعايت شده و مايكل توي ويديو با هرچيزي كه ميتونسته، اون منظور خودشو رسونده. مثلا توي ويديوي Earth Song لباس شخصيتها و بازيگرا، لوكيشن ضبط ويديو، گريم بازيگرا و... دقيقا همون مفهومي رو ميرسونه كه آهنگ ميخواد. يا مثلا تا حالا به سياه و سفيد بودن Stranger In Moscow دقت كردين؟ اين به خاطر فضاي غمگين آهنگه. يعني مايكل جكسون از امكانات بصري استفاده كرده تا به بيننده كمك كنه كه راحتتر با حرفاي توي آهنگ ارتباط برقرار كنه.

پرداخت مستقل از آهنگ: اين مورد شايد در ظاهر با مورد قبلي در تضاد باشه. خيلي از خواننده ها و ويديوسازها هستن كه نميتونن مرز ظريف بين اين دوتا مورد رو تشخيص بدن به خاطر همين ويديوشون اثربخشي خودشو از دست ميده. ببينين! ويديوي خوب اونه كه حرفي غيز از آهنگ داشته باشه اما نبايد با آهنگ تضاد داشته باشه. منظور من اينه كه ويديو اين نيست كه هرچي خواننده داره توي آهنگ ميگه تصوير بشه. اين نيست كه مثلا تا خواننده گفت: آفتاب! يهو دوربين بچرخه سمت آسمون و آفتاب رو بگيره! اينجور ويديو هيچ چيزي به آهنگ اضافه نميكنه. ويديو بايد مفهوم اصلي و محوريش با آهنگ كاملا يكي باشه. اما توي ارائه كردن موضوع بهتره كه راه خودشو بره و به روش خودش حرف بزنه. مثلا توي ويديوي Scream وقتي كه مايكل و جنت دارن ميگن: Stop Pressurin' Me ، و از كلمه تحت فشار گذاشتن استفاده ميكنن ويديو فشار رو به صورت فشار هوا تعبير ميكنه. ديدين كه مايكل و جانت گوشاشون رو محكم فشار ميدن و همه چي به شدت ميلرزه. در واقع ويديو اينجا خواسته اون فشاري رو كه مايكل جكسون به خاطر مطبوعات روي خودشون احساس ميكنن به شكل يه چيز قابل ديدن و قابل لمس نشون بده.

نوآوري: مايكل متخصص نوآوري توي ويديوها بود. يعني شما از ويديوي Heal The World كه مايكل اصلا توش نبود بگيرين تا ويديوهاي پر زرق و برقي مثل Black Or White و Scream ! و بزگترين تفاوت مايكل جكسون با بقيه خواننده ها همينه. اينكه مايكل جكسون هميشه چيزاي جديدي واسه گفتن داره ولي بقيه بيشتر تقليد ميكنن تا نوآوري. خودتون ميدونيد. رقص ويديوي Thriller ، رقص و تيپ Beat It ، كافه Smooth Criminal ، طوفان Earth Song ، فضاي قديمي Remember The Time ، جلوه هاي ويژه Scream و خيلي نمونه هاي ديگه، بارها و بارها توسط هنرمندان ديگه توي كارهاشون استفاده شد. البته اين نوآوري ها گاهي مواقع خيلي خرج روي دستش ميذاشت. مثلا بلند پروازيهاش توي Scream هفت ميليون دلار خرج روي دستش گذاشت. ولي خب اخلاق مايكلو كه ميدونين، آخرين چيزي كه بهش فكر ميكرد پول بود!

نقش مايكل جكسون: يكي ديگه از نكات منحصر به فرد ويديوهاي مايكل جكسون، نقش خودش توي ويديو بود. مايكل توي ويديوهاش هميشه يه نقش محوري و اساسي رو بازي ميكرد. حتما تا حالا بارها ويديوهايي رو ديدين كه توش خواننده مثلا يه گوشه وايميسه ميخونه و اتفاقات ويديو پشت سر هم رخ ميدن و خواننده بيشتر نقش يه ناظر رو بازي ميكنه كه تاثيري توي روند داستان نداره. البته اين اصلا ويژگي بدي نيست ولي مايكل جكسون اينطور نبود. هميشه توي داستانهاي ويديوهاش يكي از نقش هاي اصلي رو بازي ميكردن يا اگه هم نقش بازي نميكرد بالاخره يه جوري تاثيرش رو توي داستان ميذاشت. مثلا توي Earth Song مايكل نقش كسي رو بازي نميكنه ولي بازم ميبينين كه چقدر توي اون اتفاقاتي كه توي ويديو ميفته نقش داره. يا مثلا Liberian Girl ! درسته كه مايكل فقط توي چند ثانيه پاياني جلوي دوربين اومد ولي ديدين كه نقش كارگردان و همه كاره ويديو بود. يا حتي Heal The World ! با اينكه مايكل اصلا توي ويديو حضور فيزيكي نداره. ولي ميتونيم اون شور و عشق بچه ها رو به خاطر آهنگ و حرفاي مايكل بدونيم.

سلام به همه دوستاي خوبم...

گاهي مواقع توي زندگي يه چيزايي رو ميبينيم كه امكان داره اسمش رو شانس و اتفاق بذاريم. گاهي مواقع ممكنه اتفاقاتي برامون بيفته كه فكر كنيم تصادفي بوده و هيچ معني خاصي پشتش نيست. من خودم يه آدمي ام كه اصلا اهل خرافات نيستم. مثلا هر اتفاقي برام بيفته دنبال يه توضيح و دليل منطقي ميرم و به ندرت پيش مياد كه اتفاقات اطراف رو به چيزاي ماوارءالطبيعه نسبت بدم. اما راستش بعضي وقتا يه چيزايي ميشه كه واقعا آدم نميدونه چي بگه!!

چند روز پيش توي پادگان بودم و مثل هميشه داشتم صادقانه (!!) خدمت ميكردم كه يه اتفاق جالب برام افتاد. قبلش يه توضيح كوچولو بهتون ميدم. چند روز پيش يكي از مقامات پادگان از من خوشش اومد و بهم پيشنهاد داد برم و توي دفتر اون مشغول بشم. منم به خاطر شرايط خوبي كه داشت قبول كردم. اينجوري فقط ساعت اداري توي پادگانم و عصرها ميام خونه. اما جالبه بدونيد كه اين قسمتي كه توش مشغولم با همه خوبيهاي كه داره اصلا با روحيات من سازگار نيست. دست سرنوشتو ميبينيد؟ منو صاف برده گذاشته توي روابط عمومي حوزه نمايندگي ولايت فقيه!!!!! به خاطر همينم توي اين مدتي كه اينجا مشغولم مجبورم ظاهرسازي ها و فريبكاري هاي بيشتري نسبت به قبل از خودم نشون بدم. درسته كه سخته ولي ميگم به جهنم! عوضش اينجا راحتترم!! يكي از كاراي ما توي اين قسمت برگزار كردن مراسمهاي مذهبي توي پادگانه. مراسمهايي مثل ماه رمضان و عيد و ولادت و شهادت و... بين اين مراسمها گاهي مواقع سخنراني هم ميذاريم كه يه آخوندي مياد و براي كاركنان پادگان صحبت ميكنه. موضوع صحبتهاي سخنران هم از قبل تعيين شده است.

يادمه چند روز پيش توي دفتر بودم و داشتم برنامه هاي مراسم فردا صبح رو مرور ميكردم و وسايل لازم (مثل دوربين و سه پايه و ميكروفون و...) رو حاضر ميكردم كه يه چيزي نظرمو جلب كرد. رئيس دفترمون منو صدا كرد و بهم گفت بايد يه سي دي عكس در مورد موضوع سخنراني فردا رايت كنم تا موقع سخنراني از ويديوپروژكتور پشت سخنران پخش بشه. گفت عكساش توي كامپيوتر هست و فقط بايد رايتشون كنم. ازش پرسيدم: حاجي! موضوع سخنراني فردا چيه كه عكساي همونو بزنم؟ گفت: شيطان پرستي در ايران! منم بي تفاوت و مطابق معمول دنبال عكساش توي هارد گشتم و دونه دونه جدا كردم. اما اين دفعه اين كار برام جذابتر بود. عكساي جالبي اونجا ميديدم. عكساي پوسترهاي متاليكا، علامتهاي فراماسونري، مريلين منسون، رپرهاي زيرزميني ايران و كلي عكس با ربط و بي ربط ديگه! همينطور به عكسا نگاه ميكردم و به ناداني و عقب موندگي اينا توي دلم ميخنديدم. اما ميون اين عكسا يه عكسي بود كه باعث شد ميخكوب بشم. اين عكس:

باورم نميشد كه دارم توي پادگان و پشت كامپيوتر نظام عكس مايكل جكسون نگاه ميكنم. برام بي نهايت عجيب و حيرت انگيز بود!! شايد اگه يه روز يكي ميومد ميگفت اينجا تو پادگان عكس مايكل جكسون توي هارد نظامي هست يه دل سير بهش ميخنديدم ولي الان خودم داشتم همچين چيزي رو ميديدم. حالم كه سرجاش اومد تازه ياد موضوع سخنراني فردا افتادم و يادم افتاد كه وسط حرفاي علما قراره عكس مايكل پخش بشه. قابل حدس بود كه حتما سخنران براي اين عكسا يه توضيحي از قبل حاضر كرده و صد در صد يه چيز تپلم واسه مايكل جكسون كنار گذاشته. يه لحظه تصوركردم اگه توي اون جمعيت يهو عكس مايكل بياد و اون آخوند خرفت بخواد راجع به مايكل پرت و پلا بگه اون موقع من چه حالي پيدا ميكنم؟ فكرشم مو رو به تن من سيخ ميكرد!! واسه همين خيلي بي سر و صدا و با خونسردي طوري كه سرهنگ نفهمه عكس مايكل جكسون رو از هارد پاك كردم. جوري كه ديگه قابل بازگشت نباشه. يه نفس راحت كشيدم و خيالم راحت شد كه قرار نيست كسي فردا درباره مايكل چرت وپرت بگه. سي دي رو رايت كردم و گذاشتم كنار كه ببرم. اون روز تموم شد و فردا صبح موقع مراسم رسيد! چند دقيقه قبل از شروع مراسم با سرهنگ اومديم توي اتاق تا وسايل و اون سي دي رو برداريم. دوربين و بقيه وسايلو برداشتم، در حالي كه داشتم به كلك روز قبلم فكر ميكردم اومدم سي دي رو بردارم كه يهو جناب سرهنگ گفت: آخ! محبوبي! ديروز يادم رفت بهت بگم. اين سي دي رو سروان طوسي قبلا رايت كرده بود. تو اضافي رايت كردي لازم نيست بياري!!

يه لحظه خشكم زد. زبونم بند اومده بود. قبل از من اين سي دي رو رايت كرده بودن پس حتما عكس مايكلم توي اون سي دي هست. حالا چيكار كنم؟ با كلي من من به سرهنگ گفتم اين سي دي من بهتره و سالمه و شايد اون يكي خراب باشه ولي قبول نكرد و گفت سي دي رو تو دفتر بذارم و بقيه وسايلو بيارم. منم با نااميدي تمام مجبور به اين كار شدم. احساس بدي داشتم. نميدونستم چيكار كنم. ميدونستم نميتونم توي اون جلسه بمونم. ميدونستم نميتونم وايسم و يكي درباره مايكل مزخرف ببافه و من هيچي نگم. واقعا ازم ساخته نبود. دچار يه شوك غير قابل توصيف شده بودم. وسايل رو از دفتر برديم سمت ماشين تا ببريمشون سالن مراسم! وسايلو گذاشتيم و توي ماشين نشستيم و سرهنگ راه افتاد. به محض اينكه راه افتاديم سرهنگ گفت: سي دي توي داشبورده! بردار يادمون نره جا بمونه! سي دي رو دستم گرفتم و با عصبانيت بهش خيره شدم. دلم ميخواست از پنجره پرتش كنم بيرون و نابودش كنم. يهو يه چيزي توي ذهنم جرقه زد! فكر بدي هم نيستا! ولي همينجوري كه نميشه پرتش كنم بيرون تازه شايد سي دي سالم بمونه و اوضاع فرقي نكنه. ولي تصميم خودمو گرفتم. يه نفس عميق كشيدم و جوري وانمود كردم كه دارم جابه جا ميشم و بعدش...

سي دي رو همون پايين زير پنجره جوري ول كردم كه رفت زير لاستيك و خرد و خاكشير شد. يهو سرهنگ ترمز كرد و از ماشين پياده شد و لاشه سي دي رو ديد: ميبيني چيكار كردي؟ حواست كجاست؟ مراسم الان شروع ميشه! اون وقت ما هنوز سي دي رو حاضر نكرديم. هوش و حواست كجا رفته پسر؟ گفتم: جناب سرهنگ ببخشيد! اومدم جامو درست كنم از دستم سر خورد. اوني كه ديروز رايت كردم هنوز هست. بريم اونو بياريم؟ سرهنگ با كلي غرغر و عصبانيت دور زد و رفتيم سمت دفتر! دم در دفتر وايساد و من رفتم كه سي دي رو بيارم. موفق شده بودم. پيش خودم گفتم: حالا ديگه قراره سي دي من پخش بشه و اين يعني ديگه كسي نميتونه از مايكل حرف بزنه و اين عاليه. سي دي رو برداشتم و برگشتم توي ماشين. سرهنگ گفت: به خاطر اين حواس پرتي و تاخيري كه توي كار ما انداختي 5 روز برات اضافه خدمت مينويسم تا از اين به بعد بدوني كي جاتو درست كني!!! گفتم: نه حاجي! ببخشيد! بابا تقصير من نبود. اين دفعه رو كوتاه بيا. حاجي ننويس تورو خدا... مغزم داشت منفجر ميشد. سر هيچ و پوچ بايد 5 روز بيشتر به اين نظام كوفتي خدمت كنم. عصباني شدم. ولي بيشتر از عصبانيت دلم گرفت. دلم گرفت و احساس تنهايي كردم. پيش خودم گفتم: شايد اين تاوان عشقه. ولي مگه من چه گناهي كردم؟ چرا بايد اين طوري بشه؟ خيلي دلم گرفت و احساس كردم الان فقط به خودش احتياج دارم. ته دلم گفتم: كاش ميتونستم همين الان همينجا يه آهنگشو گوش كنم. توي غم و غربت عجيبي غرق شدم. سرهنگ ماشينو روشن كرد و راه افتاد.

اينجاست كه ميگم گاهي وقتا يه اتفاقاتي واسه آدم ميفته كه نميدونه اسمشو چي بذاره. سرهنگ (كه اعصابش حسابي به هم ريخته بود) دست برد سمت راديو و روشنش كرد تا لااقل يكم اعصابش آروم بشه. گوينده راديو داشت خداحافظي ميكرد و برنامش داشت تموم ميشد. صداي تيتراژ برنامه شروع شد و اون لحظه چيزي به گوش من خورد كه تا عمر دارم فراموش نميكنم: موزيك بيكلام Earth Song !! واي خداي من! اين چيه دارم ميشنوم؟ دارم اشتباه ميكنم؟ اين خيالاته؟ توهمه؟ چرا آهنگ مايكل؟ چرا الان؟ چرا اينجا؟ چرا دقيقا توي اين روز و اين ساعت؟ باورم نميشد و هنوزم كه دارم واسه شما تعريف ميكنم باورم نميشه.

امروز 25 ژوئنه. توي پادگانم. هركاري كردم نتونستم امروز رو مرخصي بگيرم و برم خونه. اعصابم به شدت به هم ريخته. حوصله هيچ كاري رو ندارم. شديدا به گوش دادن چندتا آهنگ مايكل جكسون نياز دارم. فقط دنبال يه راهم كه از پادگان بيرون برم. هرچي به اين مردك درجه دار اصرار كردم كه امروز رو بهم مرخصي بده ، نداد. حتي بهش گفتم دفعه بعد بهم مرخصي كمتر بده ولي انگار خوشحال كردن يه آدم واسه اينا گناه كبيره است. قبول نميكنه. ديگه راهي ندارم. تنها راهي كه ميمونه اينه كه مثل هميشه مرخصي ساعتي بگيرم و برم توي يه كافي نت مايكل جكسون گوش كنم. اما ديگه خسته شدم! تا كي برم توي كافي نت و اونجا به دنيام برسم؟ دلم واسه اتاقم تنگ شده. اتاقي كه هر سانتيمترش بوي اون فضاي دلخواهم رو ميداد. كافي نت كجا و اتاقم كجا؟ توي اتاقم آرامشي دارم كه هيچ جا ندارم. كافي نت كار منو راه نميندازه. ولي باز از هيچي كه بهتره!! ميرم و يه مرخصي سه ساعته ميگيرم. از پادگان بيرون ميام. حالا فرصت اينو دارم كه برم توي يه كافي نت و حسابي دلي از عزا دربيارم. اما... صبر كن ببينم. چطوره توي همين سه ساعت برم خونه؟ نه! تا خونه خيلي راهه. حساب ميكنم. يك ساعت و ده دقيقه راه رفتنمه و يك ساعت و ده دقيقه راه برگشتنم! با اين حساب من فقط 40 دقيقه خونه ام! 40 دقيقه؟ شوخي ميكني پسر؟ اين همه بكوبي بري واسه 40 دقيقه؟ ولي از من يه دنده تر مگه هست؟ پس ميرم. خيلي زود دست تكون ميدم و ماشين ميگيرم و راه ميفتم. دقيقا يك ساعت و ده دقيقه ديگه ميرسم خونه. مامان خيلي تعجب كرده! و 40 دقيقه من براي خونه بودن شروع ميشه.

طبيعتا نميتونستم به محض اومدن به خونه برم تو اتاقم و در رو ببندم. يه كم پيش مامان ميشينم و باهاش حرف ميزنم. نگرانه! ميگه تحمل كردن دوري از خونه هم واسه من هم واسه خودش سخته. بهش ميگم همه چي مرتبه و غصه منو نخوره. ساعتو نگاه ميكنم! واي پسر! فقط 20 دقيقه وقت دارم. چقدر زود گذشت!! از مامان اجازه ميگيرم و ميرم تو اتاقم و كامپيوترو روشن ميكنم! واي. اتاق رويايي من! حيف كه سهم من از تو فعلا فقط همين 20 دقيقه است. توي ذهنم حساب ميكنم و ميگم اگه هر آهنگ مايكل 4 دقيقه باشه ميتونم 5 تا آهنگ گوش كنم و برم. 5تا؟ فقط 5تا؟ از اين همه آهنگ فقط 5تا؟ من چه جوري بين اين همه آهنگ 5تاشو جدا كنم؟ واي هيچوقت فكرشم نميكردم يه روزي مجبور باشم 5تا از آهنگاي مايكلو جدا كنم. نميدونم. همينطوري دارم با سردرگمي بين فولدرها ميچرخم. اينو گوش كنم؟ نه بهتره اينو گوش كنم. نه اين يكي. نه.... خيلي هولم. استرس داره از سر و بدنم بالا ميره. يه نگاه به ساعت ميكنم و... بله! 7 دقيقه گذشت و من هنوز هيچي گوش ندادم!!!! دو تا آهنگو به همين سادگي از دست دادم. به خودم گفتم اگه يه فكر اساسي نكنم همين 13 دقيقه هم ميگذره و من بايد دست از پا درازتر برگردم به اون جهنم دره!!! يه نفس عميق ميكشم. الان استرس دارم. چي گوش بدم كه استرسم از بين بره؟ چي گوش بدم كه لرزش دستم تموم بشه؟ و با همين فكر اولين آهنگ رو انتخاب ميكنم: Smile !!!

دوتا آهنگ ديگه فرصت دارم. پيش خودم ميگم حالا كه استرسم از بين رفته بايد يه كم به خودم حال بدم و روحيه مو تبديل كنم به يه روحيه شاد و پرانرژي. نميدونم چرا ولي تصميم جالبي گرفتم: ويديوي You Rock My World !! موزيك پرانرژي و رقص بي بديل مايكل جكسون كنار بامزه بازي هاي كريس تاكر ديگه داره غوغا ميكنه. همينجوري نگاه ميكنم و لحظه به لحظه شادتر از قبل ميشم. موزيك ويديو يه كم طولانيه و مجبورم چند قسمتشو (مثل قسمت اول ويديو قبل از شروع آهنگ) رد كنم. ولي همينم خودش به اندازه كافي حالمو جا مياره. اون لحظه پشت كامپيوتر خيلي ديدني بودم. يه سرباز با لباس نظامي در حال ديدن ويديوي You Rock My World و رقصيدن پشت ميز!!! وقتي ويديو تموم ميشه دلم ميخواد يه بار ديگه از اول نگاه كنم ولي تصميم ميگيرم يه آهنگ ديگه گوش كنم.

و آخرين آهنگ!! پيش خودم ميگم استرسم كه نابود شد، روحيه هم كه گرفتم. حالا وقت اينه كه افكار مثبت رو به خودم تزريق كنم. حالا وقتشه كه ذهنمو كه آماده پذيرش افكار جديده، پر از فكراي خوب و سازنده كنم. و انتخاب من انجام ميشه: HIStory !! خوب موقعي اين آهنگو انتخاب كردم. ديگه استرسي توي وجودم نبود. هيچ ناراحتي هم نداشتم و روحيه ام خيلي خوب بود. ذهنم توي بهترين و آماده ترين حالتش براي دريافت پيامهاي عميق مايكل جكسون بود. همراه مايكل وارد دنياي HIStory شدم و بايد بودين و ميديدين كه مايكل جكسون دست منو گرفت و كجاها كه نبرد!!

ساعت 2 بعد از نيمه شبه. از ساعت 10 صبح كه از يزد راه افتادم تا الان يه بند توي راه بودم. 10 ساعت توي اتوبوس و بقيه رو توي تاكسي و خيابون. هيچكس توي كوچه نيست. فقط صداي پوتين هاي منه كه به زمين ميخوره و هرچي به خونه نزديكتر ميشم سرعت زمين خوردن پوتينها هم بيشتر ميشه. ميرسم دم در! كوله پشتيم سنگيني ميكنه. شايد نتونم از در رد بشم. ميذارمش زمين. كليد كجاست؟ توي تاريكي و سكوت كوچه با دستپاچگي و عجله دنبال كليد ميگردم. نميخوام زنگ بزنم و همه رو بدخواب كنم. نفس نفس ميزنم. زياد پياده روي كردم و كوله هم خستم كرده. ذوق زده ام. بعد از 2 ماه دارم رنگ در خونه رو ميبينم. توي جيباي شلوارم نيست. جيباي پيرهنم رو تك تك باز ميكنم و دنبال كليد ميگردم. آهان پيداش كردم! دستم داره ميلرزه. تمركز ميكنم و كليد رو ميندازم توي قفل در! باورم نميكنم. بالاخره برگشتم. كوله رو برميدارم و وارد ميشم. حياط چقدر تاريكه. حالا ديگه صداي پوتينها روي موزاييك حياط داره غوغا ميكنه. آروم از پله ها بالا ميرم. كوله رو آروم ميذارم زمين. كليد خونه رو ميندازم و... همه چي تاريكه! همه خوابيدن! اما همون بوي خونه كافيه تا مست بشم! بند پوتينهاي لعنتي رو با عجله ميكشم و درميارم. اولين قدمو كه روي فرش خونه ميذارم از زمين كنده ميشم. تموم شد! ديگه دوري تموم شده. ياد صف طولاني تلفن توي پادگان ميفتم... قدم دوم رو برميدارم. ياد دفعه اول كه زنگ زدم به خونه ميفتم. مامان حسابي گريه كرد... قدم سوم رو كه برميدارم ياد تمام غذاهايي كه توي پادگان خوردم ميفتم و حسرتي كه هميشه براي غذاهاي مامان ميخوردم.... با قدم چهارم ياد ميدان موانع پادگان ميفتم كه رفتم و با سر شكسته برگشتم... قدم پنجم منو ميبره به اردوي سختي كه سه روز توي يه شرايط باورنكردني زندگي كرديم... قدم ششم آخرين قدمه. رسيدم دم در اتاقم. و حالا تمام غمي كه به خاطر دوري از اتاقم و فضاي متضادي كه توي پادگان برام ايجاد شده بود توي دلم بود فرو ميريزه. هنوز همه خوابيدن. ميرم داخل اتاقم و چراغو روشن ميكنم. براي اولين بار خودمو توي خونه با لباس نظامي توي آينه ميبينم. يعني من همون كامرانم؟ اين چه ريخت و قيافه ايه پسر؟ همش واسم غريبه است! لباسام، موهاي كوتاهم، ريشهاي صورتم... دلم ميخواد چراغو خاموش كنم و لباسامو عوض كنم، دوش بگيرم، صورتمو اصلاح كنم. بعد دوباره چراغو روشن كنم و همون كامران سابق رو ببينم. يعني من عوض شدم؟ يعني اگه ظاهرم رو برگردونم دوباره ميشم همون كامران سابق؟ يعني توي دلم هيچي تكون نخورده؟ دلم ميگيره. ميترسم عوض شده باشم. توي اين مدت از همه چي دور بودم. توي اين مدت كاملا از فضايي كه توش بودم بيرون اومدم و وارد يه فضاي كاملا متضاد شدم. من عوض شدم؟ اگه عوض شده باشم كه ديگه دوش گرفتن و لباس عوض كردن چه فايده اي داره؟ دست به هيچي نميزنم. چراغو خاموش ميكنم. باهمون لباس و سر و وضع ميشينم پشت كامپيوتر و روشنش ميكنم. هدست رو ميذارم توي گوشم. به ويندوز بيچاره اجازه نميدم راحت بالا بياد. بعد از دو ماه دارم ماوس رو تكون ميدم. يكم ناشيانه كار ميكنم. و تنها چند ثانيه بعد...